بهوش! به حقوق فرنود دارد تجاوز مي شود

چند روزی دسترسی‌ام به اینترنت محدود بود و در این دسترسی محدود و سر زدن‌های کوتاه‌‌ام به فیس‌بوک و حتی بالاترین، مطلبی که شیر شدن مکرر توجه را بی‌برو و برگرد به خود جلب می‌کرد، نوشتارهایی راجع به کودک خردسالی به نام فرنود بود.
کودکی که چندی پیش در یکی از برنامه‌های مخصوص کودکان حرفی زده که گویا مایه‌ی خنده‌ی بسیاری از دوستان شده و حتی صفحه‌ای به اسم این کودک ساخته‌اند و هر کس می‌آید و درباره‌ی این کودک و اظهارش در برنامه‌ی تلویزیونی چیزی می‌نویسد و هر کس حرف‌اش نسبت به فرنود طنز‌آمیزتر باشد لایک بیشتری را نصیب خود می‌کند؛ درباره‌ی کودکی که شاید روح‌اش هم از این خنده‌ها خبر نداشته باشد و اگر داشته باشد، نتواند دلیل این خنده‌ها را بفهمد.
با این نوشته‌ها یادم به یاد بزرگ‌ترهایی افتاد که به کودکان نوآموز خود فحش‌های رکیک می‌آموزند و با شنیدن این کلمات ناخوشایند از زبان کودکانه‌ی آن‌ها خنده سر دهند و خوشحال‌اند که برای دیگران هم موضوع خنده‌ای فراهم کرده‌اند.
به هر روی آن‌چه نمی‌فهمم این است که چطور کسانی که گاه برخی از آن‌ها ساعت‌ها راجع به «حقوق بشر» سخن می‌راندند می‌توانند حق کودکی را چنین پایمال کنند و بدون این که او در این منازعات حاضر باشد و جواب «های» این‌ها را با «هوی» بدهد، دعوا راه بیندازد و جدل کند یا حتی با آن‌ها هم‌گام شود و خود نیز به اظهارات‌اش بخندد، او را چنین دست مایه‌ی خنده‌ی خود قرار می‌دهند و عکس‌اش را همه جا پخش می‌کنند و زشت‌تر آن که، سرپوش‌هایی چون «فرنود راستگو» هم بر کار خود می‌گذارند تا خنده‌هایی که از گفته‌ی این کودک سر داده‌اند را پشت نقاب ستایش از صفتی نیکو پنهان کنند.
مهم نیست فرنود چه گفته، مهم نیست که برنامه پخش مستقیم بوده و حرفی که او زده خط قرمز برای تلویزیون جمهوری اسلامی، مهم این است که الان بزرگ‌ترهایی بی‌مبالات کودکی‌ىِ کودکی را به سادگی به سخره گرفته‌اند و عجبا که هیچ ابایی هم از کارشان ندارند.
هر چه فکر می‌کنم توی این رفتار چیزی جز «تجاوز به حقوق کودک» و حتی بزرگ‌تر از آن «کودک‌آزاری» نمی‌بینم که انگار در خیلی‌ها درونی شده است. به هوش که به حقوق کودکی تجاوز می‌کنید؛ به حقوق فرنود دارد تجاوز می‌شود.